Still Gramophone
Στον πρώτο τους δίσκο οι Still Gramophone κάθε άλλο παρά αδιάφοροι είναι. Έχουν καλές μελωδίες και τις παίζουν καλά. Και εκμεταλλεύονται τα ακούσματά τους χωρίς να κάνουν τους έξυπνους. Στo 'Rainy Little Cloud' οι "μετέχοντες της ιταλικής παιδείας" βλέπουν τον Fantozzi και το σύννεφο που τον ακολουθεί να βρέχει πάνω στο κεφάλι του. Αν με τις ιταλικές b-κωμωδίες δεν τα πάτε καλά, σίγουρα θα έρθουν στο μυαλό αντίστοιχες στιγμές σε κινούμενα σχέδια. Το sample της Nina Simone, από το 'Little Girl Blue' νομίζω, δένει άψογα με τα αλά Mice Parade κρουστά και γενικότερη δομή του τραγουδιού. Η φωνή του Ηλία Σταμπουλή θυμίζει πού και πού Syd Barrett. Ειδικά στο ξεκίνημα του 'Climber on a Shipwreck' είναι φτυστός. Στη συνέχεια, η αγάπη στον Matt Elliott δεν μπορεί να κρυφτεί. Και βρήκαν τον κατάλληλο τίτλο να την εκφράσουν: ναυάγια και τέτοια. Το 'Song' έχει τεχνοτροπία της γερμανικής εταιρίας Morr, βλέπε Styrofoam ας πούμε, με μια ακόμη αναφορά σε Mice Parade. Το 'Stay Home' είναι pop χειροποίητη και χαμηλόφωνη. Όπως και το 'Going around'. Το 'Bedtime Blues', τελευταίο κομμάτι του δίσκου, τον κλείνει όπως ας πούμε ο Lou το Transformer με το 'Goodnight Ladies', ή ακόμη καλύτερα όπως οι Velvet Underground το τρίτο τους με το 'After Hours'.
(από Mic.gr)
