1. Ένα τραγούδι απ'τ'Αλγέρι (Α. Καλδάρας)
2. Η Γυφτοπούλα (Γ. Μπάτης)
3. Ίντρο Ι (Μ. Παπαδόπουλος)
4. Καλόγρια (Β. Παπάζογλου)
5. Ίντρο ΙΙ (Μ. Παπαδόπουλος)
6. Μινόρε του τεκέ (Ι. Χαλκιάς)
7. Ίντρο ΙΙΙ (Μ. Παπαδόπουλος)
8. Ο Σινάχης (Μ.Βαμβακάρης)
9. Τουμπελέκι-τουμπελέκι (Κ. Μπέζος, Τ. Δημητριάδης)
10.Ζεϊμπέκικο Σπανιόλο (Γ. Μπάτης)
11. Φινάλε (Μ. Παπαδόπουλος)


BUY ALBUM NOW

Λίγα λόγια για τους καλλιτέχνες


Μπάμπης Παπαδόπουλος

O κιθαρίστας του θρυλικού ροκ γκρουπ Τρύπες και συνεργάτης του Θανάση Παπακωνσταντίνου σε προσωπικές δουλειές.

Απ' τη σπηλιά του Δράκου

Απ' τη σπηλιά του Δράκου

Visit Artist Page →
Ο δεύτερος δίσκος είναι μία συλλογή με διασκευές από παλιά ρεμπέτικα κομμάτια με τον τρόπο που τα αντιλαμβάνεται σήμερα ο Μπάμπης Παπαδόπουλος.

Ταγμένος στον μινιμαλισμό, με τις ευλογίες του οποίου, άλλωστε, ξανοίχθηκε σόλο στα εγχώρια δισκογραφικά ύδατα προ διετίας, παρουσιάζεται στο δεύτερο προσωπικό του έργο ο Μπάμπης Παπαδόπουλος. Ο κιθαρίστας των Τρυπών και επί χρόνια συνεργάτης του Θανάση Παπακωνσταντίνου έχει αποδείξει πολλάκις ότι διαπνέεται από μια σπάνια ενορχηστρωτική λογική. Το αντιλαμβανόσουν σε κάθε διάλογο των οργάνων, στην κατανομή των αρμοδιοτήτων αυτών και στην συνύπαρξη των επιμέρους συχνοτήτων καθώς απολάμβανες το μωσαϊκό ήχων του "Βραχνού Προφήτη" του Θανάση, αλλά και μετέπειτα στην "Αγρύπνια", που αποτέλεσε μια ακόμη εξαιρετικά γόνιμη σύμπραξή του με τον Λαρισαίο τραγουδοποιό. Το 2008, οι συνθετικές του εμπνεύσεις πήραν σάρκα και οστά στις "Σκηνές από ένα ταξίδι", όπου jazz, ambient, και rock ιχνοστοιχεία τοποθετήθηκαν σε κοινό φόντο. Το υλικό τον δικαίωσε και κατέδειξε την σπουδαιότητα του τίτλου που το συνόδευε.

Στο νέο του βήμα επικουρείται από τρεις σημαντικούς μουσικούς, που εκ του αποτελέσματος συνάγεται ότι καταδιώκονται από αντίστοιχες με τις δικές του εμμονές. Επιστρατεύει, λοιπόν, στο μπουζούκι τον Δημήτρη Βλαχομήτρο, στο κοντραμπάσσο τον Διονύση Μακρή και τον Γιώργο Χριστιανάκη στο πιάνο. Το όλο οικοδόμημα έχει άρρηκτους δεσμούς με την ελληνική παράδοση, μιας και ο Παπαδόπουλος επιλέγει να διασκευάσει επτά τραγούδια από το μακρινό παρελθόν και αποτελεί κατ' ουσία ένα φόρο τιμής στο ρεμπέτικο που τον ενέπνευσε. Είναι, το δίχως άλλο, μια προσπάθεια αναβίωσης του συναισθήματος που απέπνεαν τα επιλεχθέντα τραγούδια της δεκαετίας του '30 (συν ένα του 1948) μέσα από ένα ακραιφνώς ορχηστρικό και συνάμα ακουστικό πρίσμα. Κοινός παρονομαστής των κομματιών, πέρα απ' την χρονολογική τους υπόσταση, ο τόπος που συνελήφθησαν. Στις φλέβες όλων κυλάει Πειραιώτικο αίμα. Εκτός των παραπάνω, ακούμε και καινούργιες σειρήνες: σε επίπεδο πρωτόλειας δημιουργίας, συναντάμε τρία εμβόλιμα Ίντρο και ένα Φινάλε δια χειρός Παπαδόπουλου. 

Μέσα "Απ' την σπηλιά του Δράκου" o Παπαδόπουλος δεν προσανατολίζεται επ' ουδενί στην προσθήκη νέων μελών στο σώμα της παράδοσης. Ούτε αποσκοπεί στο να αφαιρέσει κάτι από εκείνη, παρά να την "ταξιδέψει" με ασφάλεια στο "σήμερα". Αν αναλογιστούμε πόσοι έχουν επιχειρήσει κατά καιρούς τον επαναπατρισμό στο "τότε" και το χαμηλότατο ποσοστό επιτυχίας τους, θα αντιληφθούμε την τόλμη που απαιτεί το εγχείρημα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οφείλουμε να συνυπολογίσουμε και το ρίσκο που επιφέρει η εξ' ολοκλήρου οργανική προσέγγιση. Έτσι, τα λόγια και οι φωνές πάνε περίπατο και τα μουσικά όργανα αναλαμβάνουν τον ένα και πρωταγωνιστικό ρόλο. Βέβαια, μπορεί κάποιος να δηλώσει ευθαρσώς ότι: ρεμπέτικο δίχως την αποτύπωση της σκληρής πραγματικότητας μέσω της εκφοράς των λέξεων είναι blues χωρίς τα γρυλίσματα του πόνου.

Header